سر به بـــــالا دارم و آن بهتر است  ● سرو قدّان را تمــاشا خوشتر است

چون زمین آبستن ِ تیـــــــر بلاست  ●  روی سوی آسمــــــانم بهتر است

:..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..:

تـــــــا سر از آغـــــوش من برداشتی ● در نهـــــادم بذر حرمـــــــان کاشتی

در دلم مهـــــــــرت چو رودی بود و تو ● در سرت سودای طغیـــــان داشتی

همچو بارانی که چاهش مقصد است ● تو مـرا بی خانمـــــان می خواستی

می نبـــــارد ابر تو بر بـــــــــــام ما ● کس ندارد حســــرت ایّــــــــــام ما

جام خالی گشت و مستی سر نزد ● نیست ساقی را نظر بر جــــــام ما

شیخ مـــا کــز زورقش جانهــــا به سـاحل می رسید

تن برید از ســــــاحل و با شــــــــــوق دلقش را درید

میگساران را به عمری قوم ِ ضـــالین خـــــوانده بود

او ببین اکنون که با مِــی ، مَسح پـــــــا و سر کشید

غمــــزه ات را بهـــــر خود پنداشتیم ● زین خیال همچون عسل شد کـام ما

در حضـــــــــــــورم با رقیب آمیختی ● عـــــــاقبت پختی خیال خــــــــام ما

عمری به سر زلف تو دلخـــوش شده بودیم

جز بهـــر خوشـــــآیند تو بیتی نســـــرودیم

آخـــر کلاه گیس تو از سر فتــــاد و مـــــــا

ماندیم پریشان که چه خبطــــــی بنمودیم